Η φράση του Νίκου Καζαντζάκη '' φτάσε όπου δεν μπορείς'' από την Αναφορά στον Γκρέκο , αποτελεί το κατευόδιό μας στους απόφοιτους μαθητές.
«Παππού αγαπημένε, είπα, δώσ' μου μια προσταγή.
Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου, δεν ήταν χέρι,
ήταν πολύχρωμη φωτιά. Ως τις ρίζες του μυαλού μου περιχύθηκε η φλόγα.
Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου…
Η φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σαν να' βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.
Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δωσ' μου μια πιο δύσκολη, πιο Κρητικιά προσταγή.
Κι ολομεμιάς, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκιζοντας τον αέρα,
αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες
θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια,
γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:
Χαμογέλασε, απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου, δεν ήταν χέρι,
ήταν πολύχρωμη φωτιά. Ως τις ρίζες του μυαλού μου περιχύθηκε η φλόγα.
Φτάσε όπου μπορείς, παιδί μου…
Η φωνή του βαθιά, σκοτεινή, σαν να' βγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε.
Παππού, φώναξα τώρα πιο δυνατά, δωσ' μου μια πιο δύσκολη, πιο Κρητικιά προσταγή.
Κι ολομεμιάς, ως να το πω, μια φλόγα σούριξε ξεσκιζοντας τον αέρα,
αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεμένες
θυμαρόριζες στα μαλλιά του κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια,
γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε:
Φτάσε Όπου Δεν Μπορείς…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.